Slaaphoekje

Ik zou graag zeggen dat Muis na meer dan 2 jaar eindelijk haar eigen kamertje heeft gekregen, maar het kleine hoekje dat ze inneemt kan je zelfs met een portie goede wil bezwaarlijk een kamer noemen. 

Wel het zit zo: Toen haar Pépé een hele poos geleden voor een (korte) periode bij ons introk sliep Muis nog gezellig bij mams en paps op de kamer. "Amper" een jaar en vier maanden later, ruilde pépé zijn gezellige kamer in voor een appartementje. Pépé was nog niet de deur uit of Muis zag haar kans schoon haar bed al in deze kamer te placeren. Tot mama er een stokje voor kwam steken! Ze dropte Muis een weekendje bij Bommie, gebruikte de nacht om de muren wat op te frissen en de deurstijl eindelijk een kleurtje te geven. De volgende avond toen Muis weer thuiskwam was alle overige plaats ingenomen door nieuwe kasten, een zetel en een bureau. 

Van een hoekje in de slaapkamer van mams en paps naar een hoekje in de bureau, het klinkt zo niet als een vooruitgang. Maar toch, mams deed haar best wat gezelligheid toe te voegen met een kleurrijk Kuifje nachtlampje, ook eend en de poezenposter verhuisden mee en er kwam nog een kerstboom en jannekemaanposter bij. Nog wat vintage Fisher price op de nieuwe oude kasten. En weet je, volgens mams is Muis best tevreden met haar gezellige hoekje.

Over een "kakkebak" en een "k*thok"

Mijn twee lieve vrienden worden gezien de buikbaby iets minder vertroeteld dan anders. Niet enkel door verminderde energie of tijd, maar grotendeels ook door een klein beestje genaamd Toxoplasma gondii. Het bracht me tot op vandaag nog geen bezoek, wat betekend dat ik momenteel beter een beetje uitkijk met mijn poezelige vrienden. Wil het lot nu echter beslissen dat mijn poezelige vrienden door man lief niet echt als vrienden bestempeld worden (het geen ook wederzijds is). Het wekelijkse klusje dat ik er zonder morren bijneem valt hem zwaar. Zeker daar onze poezels voornamelijk op een groot terras leven en hun kattenbak weer en wind moet doorstaan, inclusief het inregenen op de korrels. Met storm en regenweer dus inderdaad geen gezellig klusje, maar hij vond een oplossing. Hun kleine gezellige konijnenhok werd vervangen door een hondenhok. Manlief deed nog even een verbouwing, maakte er een tweekamerhok van met links een knus holletje voor koude winternachten en rechts een overdekt luxetoilet dat reeds vol enthousiasme in gebruik werd genomen. Het extra werk voor mijn vrienden zorgde toch dat het hok reeds een bijnaam kreeg en ook Muts blijft volhouden dat het gaat om een "kakkebak". Nu ja, eigenlijk kunnen we haar ook geen ongelijk geven natuurlijk.

Buikgevoel

26 weken staan er op de teller. Enerzijds enige geruststelling want het zou al wel kunnen, anderzijds toch nog veel te vroeg. Als herinnering voor later schrijf ik het hier: Het zijn al zware weken geweest! Er loopt er deze keer al eentje rond en dat maakt dat eten echt moet klaar zijn, dat je 's ochtends niet alleen met jezelf meer in de knoop licht, dat tussendoor even ongestoord op de zetel liggen al eens wat moeilijk is. Ik was ziek, dat week ik nog. Twee daar zou het bij blijven en dat het maar goed zou gaan, want hier wilde ik niet nog eens door. Ik was ervan overtuigd dat ik nooit zou vergeten hoe ellendig ik was ... En toch, de weken gingen voorbij even als de misselijkheid en zelfs de herinnering eraan. 

Wat ik niet vergeten was van de eerste keer was wat de hormonen met je bekken doen. Oh ja, ook deze keer komen we daar niet onderuit. Alsof ik thuishoor in een rusthuis, zo voelt het vaak. Ja en anderen bevestigen het, het ziet er ook zo uit! 

Elke dag is er ook weer meer beweging, we zijn al op het punt dat hier niet meer naar uitgekeken wordt, maar eerder gedacht: "alle kind, zit eens stil!". 

Je leest het al, ik heb geen talent voor zwanger zijn, het geduld om alles trager te doen ontbreekt, de ergernis bij vertragingen neemt exponentieel toe met de buikomvang. Maar heel af en toe zijn er dan plots van die momenten dat ik erin slaag toch te genieten, even naar beneden kijken, een hand op de buik en weten, ja dit is het allemaal waard!

Maandag Moekedag

Al sinds het einde van mijn zwangerschapsrust gaat Muis elke maandag trouw naar Moeke. Deze afspraak wordt slechts een zeldzame keer gemist, beide partijen kijken immers steevast uit naar een leuke dag vol pret en plezier! Het warme nazomer weer zorgde ervoor dat er zelfs eind oktober nog naar de speeltuin gegaan kon worden voor graven, draaien, wippen, klimmen en kruipen. Muis en Vake haalden hun hart op en Moeke, die zat grijnzend op een bankje haar twee peuters te bewonderen.

Het is niet wat het is, 't is wat je ermee doet

Deze had u nog te goed. Of meer in het bijzonder zij en al weet ik niet of ze volgt, maar beloofd is beloofd! Zo is dat en niet anders. Toen ik maanden geleden dit stofje won wist ik nog niet dadelijk wat het zou worden, het was een dun maar heerlijk zacht trico. Tot mijn oog op de Ottobre viel, hoewel ik me had voorgenomen dat ik al meer dan genoeg patronen in huis had kon ik hem niet laten liggen omdat dat kleedje perfect leek voor mijn kleine Muis. En zo geschiede...

patroon: uit ottobre 3/2014
stof: gewonnen bij spurrewubsie

Ondertussen maanden later, heeft het kleed onuitwasbare vlekken, een kamsnaps gesmolten van het strijken, en komt het amper nog tot onder haar pamperkont. Maar, ik noem het vanaf nu tuniek, ziezo opgelost, het kan dus nog wel wat zonnige nazomerdagen mee!

Ze zaten lekker aan de zee, olé olé!

Terwijl mama voor het eerst in weken weer energie had om naar het werk te gaan, staken Muis, bommie en 'boppie' hun energie in vliegeren, emmertjes vullen, emmertjes leegmaken, schommelen en naar het schijnt (maar daar heb ik geen bewijs van gekregen) ook wandelen en eten. 's Avond was het dan ook hoog tijd het energieniveau weer aan te vullen.

Het weer zat dit jaar niet altijd mee, maar net als vorig jaar hadden ze een geweldige tijd. Ik heb het gevoel dat dit wel eens het begin kan worden van een lange reeks.

Hogere wiskunde

De afgelopen 2 maanden werd er geknuffeld, met Muis, maar door mama misschien net nog iets meer met het toilet. Er werd met benen omhoog gelegen, enorm veel geslapen, weinig gekookt en veel gepuft om het warme weer. Dit dus maar te zeggen dat 2 + 2 = 4, een simpel rekensommetje waarbij we nog 5 maanden  krijgen om aan de uitkomst te wennen.